آرش بهمنی ـ ایران در جهان: ۱- رفتیم جام جهانی. همه‌مان هم خوشحالیم. بحث فنی هم نداریم، مهم این است که بردیم و رفتیم. در کنار همه‌ی این خوشحالی‌ها، اما شاید بد نباشد کمی به فکر گزارش‌گران قدیمی عرصه ورزش باشیم. به فکر عطاالله بهمنش که نسل‌ها با او ورزش برای‌شان معنا پیدا می‌کرد. همان استاد بهمنشی که مدت‌هاست در بستر بیماری است و شاید هم چشمش به در خشک شده که در این روزها خبری هم از او بگیریم. به فکر مجید وارث که از بد زمانه مجبور شد خانه و کاشانه را رها کند و به فکر بسیاری از بازیکنان و دست‌اندرکاران فوتبال که شاید این روزها حال خوشی نداشته باشند. تقسیم کردن جشن ملی‌مان با آن‌ها، هم ما را خوشحال‌تر می‌کند و هم آن‌ها را!
    ۲- کارلوس کیروش در یک هفته گذشته، به نوعی خاطرات «مژتبا» محرمی را برای ما زنده کرد. شاید اگر در زمان بازی «مژتبا» هم این همه روزنامه و نشریه ورزشی داشتیم، هر روز شاهد جنگ لفظی او با دیگران بودیم. در انتهای بازی هم که کیروش، اول از همه نزد مربی کره رفت و با حواله کردن دستش از آرنج تا مچ به مربی کره، شادی خود را نشان داد.

    البته که می‌توان بسان مربیان اخلاق، در مذمت این عمل صفحه‌ها سیاه کرد و کتاب‌ها نوشت. اما واقعیت این است که برای یک جایگاه ۳۶ اصیل، این حرکت خیلی هم دل‌پسند بود. بعد از حرکت کیروش من به شخصه تصویر «مژتبا» در ذهن‌ام آمد و این‌که همین حرکت کیروش، درسی حسابی برای مربی کره شد تا دیگر پایش را از گلمیش درازتر نکند.

    اگر واکنش کیروش بعد از سوت پایان بازی را ندیده‌اید، روی این لینک کلیک کنید تا شم هم حظ لازم را ببرید!

    ۳- در زمانی که پرسپولیس اوضاع خوبی ندارد و در نتیجه سهمیه زیادی هم در تیم ملی به ما اختصاص نیافته، باز هم بازیکنانی از تیم ما بودند که به تیم ملی برای رسیدن به جام‌جهانی کمک کردند. رحمان احمدی سابقه حضور در پرسپولیس را دارد و در این بازی چند باری حسابی تیم را نجات داد – از این بگذریم که هنوز برای مقایسه هر دروازبان بزرگی در فوتبال ایران، او را با عابدزاده مقایسه می‌کنند – . ستاره خط دفاع در این بازی هم بلاشک سیدجلال حسینی بود که هوشمندانه بازی کرد و چندین بار موقعیت‌های کره‌ای‌ها را از آن‌ها گرفت.

    سیدجلال امروز نشان داد که مدافعی باهوش است که می‌داند چگونه بازی حریف را بخواند و حملات آن‌ها خنثی کند. حفظ چنین مدافعی باید برای پرسپولیس، در اولویت باشد. مدافعی که در روزهای اوج خود، قادر خواهد بود همراه با محسن بنگر، دفاع بتونی جلوی دروازه پرسپولیس بسازد.

    ۴- حضور در جام جهانی برای فوتبال ما اتفاق بزرگی است که همه‌ی تیم‌ها را تحت تاثیر قرار خواهد داد. آن‌چه که در این روزها می‌تواند باعث شادابی بیشتر پرسپولیس شود، جذب بازیکنان جوان و آینده‌دار است. جوانانی که با انگیزه زیاد، برای رسیدن به پیراهن تیم ملی تلاش کنند و در نتیجه تیم را نیز به موفقیت برسانند. کادر فنی و مدیران پرسپولیس، نباید از میدان دادن به جوانان هراسی به خود راه دهند که امروز و این فصل، فصلی است که جوانان می‌توانند هر گره‌ای را بگشایند.

    ۵- وسط همه‌ی این خبرهای خوب، ما نمی‌توانیم جدایی علی کریمی را فراموش کنیم. محمد رویانیان و علی دایی، هر یک به سهم خود در جدایی اسطوره پرسپولیس از تیم مقصرند. شرایط به گونه‌ای شده که کریمی مجبور شد راه تبریز و پوشین پیراهن تراکتورسازی را در پیش بگیرد.

    خالی کردن تیم از ستاره‌ها و اسطوره‌ها به این شکل، با عقل و منطق جور در نمی‌آید. نمی‌توان در یک فصل هم کریمی را از دست داد و هم مهدوی‌کیا را. فراموش نکنیم هر تیمی در مواقع حساس نیاز به بازیکنان بزرگ دارد که تیم را جمع کنند، روحیه‌ دیگر بازیکنان را به آن‌ها بازگردانند و با یک حرکت، جریان بازی را به سود تیم خود تغییر دهند. متاسفانه به نظر می‌رسد امسال تیم ما از وجود چنین بازیکنانی محروم است.

    ۶- حسن روحانی رییس‌جمهور ایران شد. (برای ما هم عجیب است که چطور آرا شمرده شد!) فارغ از مطالبات سیاسی و اقتصادی و …، امیدواریم روحانی واقعا عزم خود را جزم کند تا پرسپولیس – و استقلال را – به دست هواداران واقعی‌اش برساند. فروش سهام پرسپولیس و استقلال، هم یک بار مالی را از دوش وزارت ورزش برخواهد داشت و هم تعداد زیادی از هواداران را درگیر تصمیمیات باشگاه می‌کند و مدیران را مجبور به یافتن راه‌هایی برای درآمدزایی. باور کنید این اتفاق به نفع همه‌مان است. این مطالبه که تندروی و خروج از دایره اعتدال نیست؟!

    دسته ها: Uncategorized

    یک دیدگاه بگذارید